پنجشنبه بیست و سوم آذر 1385

دوري ...   اين متن فقط به پاس زحمات بي‌پايان تمام پدران و مادران دنيا نوشته شده ... مناسبت خاصي ندارد!   از تو می پرسم ای اهورا می‌توان در جهان جاودان زیست؟ (می‌رسد  پاسخ از آسمان‌ها) : - هر که را نام نیکو بماند  جاودانی است! از تو می‌پرسم ای اهورا تا به دست آورم نام نیکو بهترین کار در جهان چیست؟ (می‌رسد پاسخ از آسمان‌ها) : - دل به فرمان یزدان سپردن مشعل پر فروغ خرد را سوی جان‌های تاریک بردن. از تو می‌پرسم ای اهورا چیست سرمایه ی رستگاری؟ (می‌رسد پاسخ از آسمان‌ها) : - دل به مهر پدر آشنا کن دین خود را به مادر ادا کن! ای پدر ... ای گرانمایه مادر جان فدای صفای شما باد با شما از سر و زر چه گویم هستی من فدای شما باد! با شما صحبت از "من" خطا رفت من که باشم؟ بقای شما باد! ای اهورا من که امروز در باغ گیتی چون درختی همه برگ و بارم رنج‌های گران پدر را با کدامین زبان پاس دارم سر به پای پدر می‌گذارم جان به راه پدر می‌سپارم یاد جان سوختن‌های مادر لحظه‌ای از وجودم جدا نیست پیش پایش چه ریزم؟ که جان را قدر یک موی مادر بها نیست او خدا نیست ... اما وفایش کمتر از لطف و مهر خدا نیست....    *از اشعار چاپ نشده ی "فریدون مشیری" *   پ. ن. : از حالا دلم براي جدايي از شما گرفته ... مادر و پدر عزيزم !   نگارش در ساعت10:24 توسط: سايه

[ خانه | آرشيو | ارتباط با من ]