شنبه بیست و هفتم بهمن 1386

خداي گرسنگان ...! سلام من در همسایگی تان هستم .... من تنهای تنهام در این دنیای پر از ادمهای رنگارنگ تنهای تنهام کسی صدای مرا می شنود؟ کسی مرا می بیند ؟ من از زندگی کردن سیاهی ترین بخشَش نصیبم شده چرا ؟ نمی دانم ... آیا باید دستهای خسته و بی جانم را به طرف آدمهای خیالی ذهنم بکشم تا سیر شوم، تا زنده بمانم، تا نفس بکشم ..... دیگر توان فریاد و التماس کردن به دستهای بی مهر را ندارم دیگر توان راه رفتن ندارم تا برای دویدن، پاهای بی کفشم را بر آسفالت بکشم و بگریزم از درد بی درمانی خودم ... من در همسایگی تان هستم باور کنید اگر نگاهتان را عمیق تر و دستهایتان را باز تر کنید ..........                                                      برگرفته از سايت راه ِ نرفته   نگارش در ساعت14:8 توسط: سايه

[ خانه | آرشيو | ارتباط با من ]